ถ่ายภาพด้วยหัวใจ

ถ่ายภาพด้วยหัวใจ http://sarapad.multiply.com/ Sun, 11 May 2008 06:06:01 -0000 Sun, 17 Feb 2008 12:59:00 -0000 ถ่ายภาพด้วยหัวใจ http://images.sarapad.multiply.com/logo http://sarapad.multiply.com 100 100 Nude Lighting #1   ครั้งแรกที่ได้รับข่าวว่าอาจารย์จะเปิดคอร์ส Nude Lighting เรารีบถามแม่กระต่ายทันทีว่าจะไปเรียนได้มั๊ย ซึ่งคำตอบก็เป็นดังที่หมายใจไว้ทุกอย่าง   เมื่อเราลงชื่อเป็นผู้เรียนคนแรก เราถามตัวเองว่าทำไมพึงใจกับการได้เรียน Nude Lighting คำตอบที่ได้รับแบบเข้าข้างตัวเองนิดๆ คือ ความงามทางสรีระที่เห็นแล้วสบายตา   เรามองเพศตรงข้ามครั้งแรกที่ขนตา แม้ปัจจุบันก็ยังคงรักษาระดับการมองไว้ดุจเดิม ไม่เคยมองหน้าอก ไม่เคยสนใจสะโพก (แปลกใจตัวเองเหมือนกัน) ชอบมองแขนที่ล้ำออกนอกเสื้อ ชอบมองพุงที่แอบเผยเย้ยสายลม แต่ไม่เคยจินตนาการตามลามเลียถึงสิ่งอยู่ภายใต้ผ้าพริ้วเลย...สักครั้ง   คงเพราะผิวสาวที่ละเอียดกว่าชาย จึงชวนให้เราละเลียดสายตามองทุกครั้งที่มีโอกาส   “แม้มิได้ครอบครอง ขอเพียงมองก็สุขใจ” นี่คือประโยคที่ตราตรึงในใจเราเสมอ   ซึ่งคำว่า "ครอบครอง" ของเรา อาจต่างจากที่หลายคนเข้าใจ เพราะเราหมายถึงการเป็นเจ้าของร่างกายด้วยจิตวิญญาณของเราเอง แต่เราไม่ได้ปรารถนาจะเป็นผู้หญิง เฉกเช่นชายบางคนที่ไม่พึงใจในเพศตนเอง   ดังนั้นการเรียน Nude Lighting ของเรา จึงหมายถึงการบันทึกความสวยงาม... http://sarapad.multiply.com/journal/item/71/Nude_Lighting_1 Sun, 17 Feb 2008 12:59:00 -0000 ดักแด้หลงทาง สถานที่สำหรับถ่ายภาพมาโครของเรา ถ้าไม่เป็นป่าก็ต้องน้ำตก ถ้าไม่ใช่ศูนย์ศึกษาธรรมชาติ ก็เป็นสวนสาธารณะ ทุกครั้งที่เราไปถ่ายภาพ สิ่งที่เราคิดอยู่เสมอคือ มุมมองใหม่ที่ยังไม่มีใครเห็นนั้นอยู่ตรงไหน กับอีกเรื่องคือ เรากำลังรุกล้ำบ้านใครหรือเปล่า ซึ่งบ่อยครั้งที่ 2 เรื่องนี้ขัดแย้งกันเสมอ อย่างคราวไปถ่ายเห็ดที่เจ็ดคตนั่นก็หนนึง เราเจอเห็ดงามๆ อยู่ในร่มเงาของซุ้มไม้ทึบที่มีโพลงพอให้ลอดเข้าไปด้านล่างได้นิดหน่อย ช่างเป็นมุมที่หลบสายตาดีแท้ เรียกว่าถ้าไม่ก้มลงไปนอนกับพื้นก็คงไม่เห็นเห็ดกลุ่มนี้เป็นแน่ และคงเป็นเพราะซุ้มนี้อีกเช่นกันที่เก็บงำเห็ดงามๆ ไว้ให้เราชมโดยไม่โดนใครเก็บไปซะก่อน เราพยายามก้มตัวลงให้มากที่สุด ถ้าไม่ติดตรงที่พื้นดินตรงนั้นฉ่ำไปด้วยน้ำ เราก็คงเอากล้องวางไว้กับพื้นแล้ว เราพยายามเก็บภาพเห็ดชุดนี้ให้มากที่สุด เพราะเป็นครั้งแรกที่เราได้พบกับเห็ดแชมเปญ   จนกระทั่งนักเดินทางอีกกลุ่มนึงเดินผ่านมาตรงที่เรานอนเอกขเนกพร้อมกับคำถามว่า “ทำไมเราไม่หยิบกิ่งไม้ที่เห็ดเกาะอยู่เป็นแผงเพื่อเอาไม่ถ่ายรูปตรงที่มีแดด” เราได้แต่ขอบคุณในความปรารถนาดีที่มีให้กับเรา แต่มันคือปรารถนาร้ายต่อชีวิตเ... http://sarapad.multiply.com/journal/item/70 Wed, 30 Jan 2008 07:45:00 -0000 พา ISO 1600 ท่องแดนใต้   เรื่องทั้งหมดเริ่มจากการที่เราไปช่วยถ่ายรูปงานแต่งงานของเพื่อนที่สงขลา ด้วยความหลวมตัวบวกโลภอีกนิดหน่อย เพราะคิดว่าสงขลากับภูเก็ตไม่ไกลกัน ไหนๆ ก็ลงใต้แล้ว กะว่าใช้บริการน้องนก จากกรุงเทพไปสงขลา แล้วเกาะปีกน้องนกจากสงขลาไปภูเก็ตต่อ แล้วยังวางแผนต่อว่าปิดท้ายรายการด้วยน้องนกจากสงขลากลับมากรุงเทพ   ทุกอย่างดูสวยงาม เพื่อนแม่กระต่ายก็ทำงานอยู่ในโรงแรมที่จะไปพักพอดี (หวานเรา ไม่ต้องเช่ารถ) ก็คนงกอะนะ ค่าโรงแรมก็ไม่ต้องเสียแล้ว ยังหวังรถฟรีอีก   แต่กลายเป็นว่าทุกอย่างผิดแผนหมด   จนถึงวันจะออกเดินทางแล้ว น้องนกก็ไม่มีเที่ยวบินจากสงขลาไปภูเก็ตเพราะเค้ายกเลิกเที่ยวบินไปแล้ว ที่สำคัญไม่มีสายการบินไหนเปิดจากสงขลาไปภูเก็ต (เด้งที่ 1) เด้งถัดมา เพื่อนแม่กระต่ายดันต้องเดินทางเข้ากรุงเทพในวันเดียวกับที่เราเดินทางไปสงขลา (เหมือนพระเจ้ากลั่นแกล้ง)   นี่ยังไม่เท่าไหร่   วันเดินทางกรุงเทพแดดดีแดงแจ๋   แต่พอถึงสงขลาเท่านั้นแหละ ฝนตกซะยังกะไม่เคยตก   ถึงแม้เจ้าสาวจะไม่กลัวฝน แต่ปีกฯ กลัวฝน โดยเฉพาะเวลาที่มีกล้องคล้องคออยู่ด้วย   ที่สำคัญแสงน้อยมาก แฟลชหัวกล้อ... http://sarapad.multiply.com/journal/item/69 Tue, 29 Jan 2008 08:24:00 -0000 วิถีแห่งหมัด <A href="http://sarapad.multiply.com/photos/hi-res/upload/R50-ggoKCs4AAEVR0xU1"></A>  เมื่อวานไปรับแมวกลับจากบ้านแม่ของแม่กระต่าย เพราะค่อนข้างมั่นใจว่าหมัดหมดไปจากบ้านแล้ว แต่เพื่อความไม่ประมาทก็ต้องมีการตรวจสภาพแมวก่อนรับกลับ   ไม่ใช่ไม่ไว้ใจแม่ยายหรอกนะ แต่ไม่ไว้ใจแมวเรามากกว่า กลัวว่าต้นเหตุแห่งหมัดที่รุมกัดแม่กระต่ายน่ะมันจะกลายเป็นแมวเรา   แล้วเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดก็ปรากฏเมื่อลูบพุงเจ้าไมโล แล้วเจอหมัด (กรี๊ด) เลยคว้าเอาเจ้าโกโก้มาควานหาบ้าง ก็เจอะด้วย (อะไรกันนี่) ส่วนป้าเหมียวจอมโวยวายก็มีกะเค้าด้วย   ดังนั้นต้นเหตุแห่งหมัดก็จับได้แล้ว   เลี้ยงแมวมาตั้งหลายรุ่นไม่เคยเจอะหมัด มีเจ้าโกโก้กับไมโลนี่แหละที่เป็นแมวตัวผู้ชุดแรกที่เลี้ยง แล้วก็มีหมัด แถมพาลมาติดเหมียวด้วย (เพราะเหมียวไม่เคยมีหมัด และเหมียวอยู่มาก่อนนานมากกกกกก)   ดังนั้นเราก็เลยต้องเริ่มควานหาข้อมูลหมัดในเน็ตทันที   พอจับความได้ว่า จากไข่ กลายเป็นตัวหมัดต้องผ่านกระบวนการทั้งหมดประมาณ 12 วัน แล้วพอเป็นหมัดเต็มตัวที่ดูดเลือดใครต่อใครได้แล้วเนี่ยะ ยังใช้ชีวิตอยู่ได้อีกประมาณ 174 วัน ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม (นรกชัดๆ)   ไข่หมัดเป็นสีขาว (Pearly white) ทรงรี ยาวประม... http://sarapad.multiply.com/journal/item/68 Mon, 28 Jan 2008 02:34:00 -0000 มาโครผีเสื้อ จะเชื่อมั๊ย ไม่มีอะไรบอก http://sarapad.multiply.com/photos/album/21 Sat, 26 Jan 2008 12:25:32 -0000 ก้นลึกลับ วันนี้ตั้งใจจะไปพันธุ์ทิพย์ เพราะของหลายอย่างใช้แล้วหมดไป อย่างแผ่น CD/DVD ปลั๊กรางไฟ แบตฯ UPS SoftCase ของโน๊ตบุ๊ค และอื่นๆ อีกมากมาย ดังนั้นเราเลยเริ่มชิวิตยามเช้าด้วยการดูการ์ตูนเพียงเล็กน้อย ก่อนออกจากบ้านตอน 11 โมง เป้าหมายห้างดังกลางกรุง เริ่มจากรถสองแถวปากซอยซึ่งราคาขึ้นเป็น 6 บาทตลอดสายตามสภาวะน้ำมันที่เพิ่งจะเริ่มลดลงเมื่อ 2 วันที่ผ่านมานี่เอง กล่าวคือ ถ้าน้ำมันขึ้นราคา ค่ารถก็จะขึ้น และถ้าน้ำมันลดราคา ค่ารถถ้าขึ้นได้ฉันก็จะขึ้น (กรรมของคนไทย) เราก้มหน้าก้มตาปีนขึ้นรถสองแถว เป้าหมายคือไปต่อรถเมล์สาย 140 ยังๆ ยังไม่เกิดอะไรหรอกตอนนี้ ฝันร้ายของเริ่มเมื่อก้าวขึ้นรถ 140 นี่แหละ วันนี้รถไม่แน่น ถนนก็โล้งโล่ง เราขึ้นรถยูโรสีส้ม ถ้าใครเคยขึ้นก็จะเห็นเสาสแตนเลสอยู่เต็มรถ ช่างชวนให้รูดเสาเสียนี่กระไร แต่เราไม่ได้รูดเสานะ เพราะเสาแต่ละเสามีคนจับจองไว้หมดแล้ว เราเลยยืนตรงหลุมว่างๆ 1 หลุม ด้านซ้ายเป็นที่นั่งของชายไทยไม่ทราบชื่อ (และเราก็ไม่อยากจะทราบชื่อด้วย) ถ้าเป็นสาวๆ ที่อยู่ด้านขวาเราก็ว่าไปอย่าง แต่การจะทราบชื่อก็เป็นการไม่สมควรอาจถูกตบได้ เราก็เลยไม่สนใจอีกเช่นกัน ด้านหน้าเราเป็นเ... http://sarapad.multiply.com/journal/item/67 Sat, 26 Jan 2008 11:52:00 -0000 Forward Mail กินใจ “มีคนเคยบอกว่า...ชีวิตคือความบังเอิญ..แต่ความบังเอิญบางครั้งก็เปลี่ยนแปลง..มุมมองเราใหม่ทั้งชีวิต ”     ผมไม่เคยเชื่อในข้อความนี้...จนกระทั่งวันธรรมดาวันหนึ่ง ที่ผมเปิดมือถือขึ้นตอนเช้า     ผมได้รับข้อความ SMS บอกว่า ผมมีข้อความเสียงฝากไว้ ใน Voice Mail Box ของผมให้โทรเข้าไปฟัง...     ผมกด เข้าไปฟัง แต่พอฟัง...ผมกลับรู้สึกแปลกใจใหญ่เพราะเสียงของคนที่ฝากข้อความไว้นั้นผมไม่คุ้น เอ าเสียเลย...     และยิ่งฟังข้อความที่ฝากไว้...ยิ่งน่าจะไม่เกี่ยวกับผมเลยด้วยซ้ำ แต่เสียงเศร้า ของชายสูงวัยนั้น ทำให้ผมสะดุดใจผมอย่างยิ่ง     “ ชัย...นี่พ่อนะ พ่อพยายามติดต่อลูกหลายครั้ง แต่ติดต่อไม่ได้ คือ พ่อต้องเข้ารพ.ไปผ่าตัดอาทิตย์หน้า และหมอให้พ่ออยู่ที่     โรงพยาบาลตั้งแต่พรุ่งนี้..ที่บ้านไม่มีคนอยู่..ถ้าลูกว่างก็แวะมาได้ที่ โรงพยาบาลโคราช บางทีพ่ออาจจะเหลือเวลาไม่มาก...... ”     เสียง ปลา ยทาง..สิ้นสุดลง ผมอึ้งและ...งง กับข้อความที่เพิ่งฟังจบไป อยู่พักหนึ่ง     ผมไม่ได้ชื่อชัย...และผม ก็ไม่มีพ่ออยู่โคราช พ่อผมเสียไปนา... http://sarapad.multiply.com/journal/item/66 Fri, 25 Jan 2008 03:24:00 -0000 ตาปลา ของตาปีก ภาพนี้ถ่ายจากพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่ภูเก็ต ซึ่งเป็นสถานที่นึงที่ไฝ่ฝันมาแต่ไหนแต่ไรว่าต้องไปให้ได้ซักครั้งในชีวิต ก่อนก้าวเข้าไปได้ให้โจทย์ตัวเองว่า ต้องเก็บตาปลามาให้ได้มากที่สุด http://sarapad.multiply.com/photos/album/20 Wed, 23 Jan 2008 14:59:49 -0000 เอ ที อม   สงสัยเคราะห์กรรมจะตามทัน   หลังจากแม่กระต่ายอาบน้ำเสร็จ เราก็พากันไปลั้นลาที่ห้างแถวบ้าน แต่เงินในตัวเรามีน้อย น้อยเกินกว่าจะพาสาวไปลั้นลาได้   เราก็เลยต้องกดเงินจากตู้เอทีเอ็มในห้างนั่นแหละ   จำได้สนิทตู้ของ UOB สีฟ้าหฤโหด   เราใส่บัตร เรากดรหัสตาม ใส่จำนวนเงินไป 2000 แล้วก็รอ   รอ   รอ   แล้วก็รอ   เฮ้ย! ทำไมรอนานจัง เงินน่ะ มีมั๊ย ไม่มีก็คายบัตรมาเร็ว   ให้ไวๆ   แต่ตู้ก็ยังทำเฉย   จนเมื่อย   แล้วตู้ก็บอกว่า บัญชีเรามีปัญหา แล้วก็คืนบัตร   โธ่เอ้ย! มีปัญหาก็อย่าคิดนานดิ วันหลังรีบๆ คืนบัตร อย่าให้หงุดหงิด   ไม่เป็นไร ตู้ข้างๆ มีของไทยธนาคาร เราก็ทำขั้นตอนเดิม สอดบัตร รหัสตาม กดเงิน   แผล่บเดียว เงินไหลมา ฮ่าๆๆๆ   แต่พระเจ้าช่วยกล้วยทอด (ทำไมต้องกล้วยทอด กล้วยปิ้ง กล้วยแขก กล้วยไข่ไม่ได้เหรอ)   เงินหายไป 2000   เรารีบก้าวกลับไปกอดตู้เอทีเอ็มของ UOB ในทันที พร้อมกับแยกเขี้ยวใส่คนที่ทำท่าจะมากดเงินจากตู้ UOB เพราะเกรงว่าเดี๋ยวเค้ากดเงิน 100 บาท แค่เครื่องจะคายมา 2100   แล้วเราก็ให้แม่... http://sarapad.multiply.com/journal/item/65 Wed, 23 Jan 2008 07:28:00 -0000 แมงฉาบลามก   เรื่องวุ่นวายจากหมัดไม่ทันหมด เรื่องใหม่ก็มาเยือน ก็ระหว่างที่เรากำลังเร่งต้นฉบับอยู่ ก็ได้ยินเสียงแม่กระต่ายร้องกรี๊ดลั่นห้องน้ำ   ด้วยหวังว่าจะได้เห็นอะไรดีๆ เป็นศรีแก่สายตา เราเลยรีบเผ่นแพร้วไปถึงห้องน้ำ ก่อนเสียงกรี๊ดจะสิ้นสุด   แม่กระต่ายนุ่งผ้าขนหนูมิดชิด แล้วชี้ให้ดูแมงฉาบที่โผล่หนวดขึ้นมาท่อระบายน้ำของอ่างล้างหน้า   เฮ้อ! จะร้องกรี๊ดทันทีก็ไม่ได้ ทำไมต้องนุ่งผ้าขนหนูก่อนแล้วค่อยร้องน้อ!!!!!   เราก็เลยต้องทำหน้าที่เพชฌฆาตโดยการบีบสบู่เหลวราดหัวเจ้าแมงฉาบด้วยความแค้นที่บังอาจมาแอบดูแม่กระต่ายอาบน้ำตัดหน้าเรา   ราดหัวตัวแรกเสร็จ ไม่ทันไร ตัวที่ 2 ก็โผล่หัวตามมาติดๆ   คราวนี้ท่าทางสบู่เหลวเอาไม่อยู่ เราเลยวิ่งไปหยิบ Detal มาราดหัวเจ้าตัวที่ 2 ทันที   ได้ผลครับ แมงฉาบทั้ง 2 ตัวหยุดดิ้นในเวลาไม่นาน สัญญาณชีวิตดับสนิท   จากนั้นเราก็เอาถึงพลาสติกใส่อาหารมาคีบเอาเจ้า 2 ตัวไปมัดตราสังด้วยหนังสติ๊กก่อนทิ้งลงถังขยะไป   ชีวิตช่วงนี้ทำบาปเยอะจัง ฆ่าหมัดเป็นร้อย ฆ่าแมงฉาบอย่างโหดเหี้ยม   สงสัยต้องหาเวลาไปทำสังฆทานซะแล้ว http://sarapad.multiply.com/journal/item/64 Wed, 23 Jan 2008 07:26:00 -0000 พืชภาคใต้ (เอ! สวยมั๊ยน้อ) ลงไปภูเก็ตมา 3 วัน ก่อนหน้านั้นก็สงขลา 2 วัน http://sarapad.multiply.com/photos/album/19 Tue, 22 Jan 2008 14:38:42 -0000 หมัดบุก     ตั้งแต่กลับจากใต้มา ชีวิตก็ยังคงวุ่นวายโดยตลอด เอาเป็นว่าตั้งแต่วันแรกที่เข้าย้านมา อยู่ดีๆ ก็มีหมัดกระโดดมาเกาะไหล่ (ไล่จับไม่ทัน) ไม่รู้มาจากไหน แมวที่บ้านก็ไม่เคยมีประวัติเพาะหมัดตั้งแต่ไหนแต่ไร ที่สำคัญแมวไม่อยู่บ้าน เพราะไปฝากไว้กับแม่ของแม่กระต่ายตั้ง 6-7 วันเข้าไปแล้ว เราไม่รู้เลยว่า การที่หมัดเกาะไหล่เราในวันแรกน่ะ คือการเตือน เพราะวันต่อไป แม่กระต่ายอยู่บ้านเก็บข้าวของ คราวนี้แหละ เฮอะๆๆๆ   หมัดเป็นร้อยรุมแม่กระต่ายคนเดียว จนตัวแม่กระต่ายลายพล้อย   ทีนี้มาตรการกำจัดหมัดก็เริ่มเกิดขึ้น   คือการไล่จับหมัดทีละตัว เอามาหยอดใส่กระป๋องน้ำยาพิเศษที่เราคิดขึ้นเองประกอบด้วย 1. น้ำเปล่า 2. ครีมหมักผม 3. สบู่เหลว 4. น้ำมันจักร 5. Detal ยาฆ่าเชื้อสูตรเข้มข้น   ถ้าใครสงสัยว่าไอ้สูตรเนี่ยะมาจากไหน คำตอบคือ ไม่มีที่มา เจอะอะไรคว้าใส่กระป๋องหมด เริ่มแรกเราก็เอาน้ำผสมสบู่เหลวเพื่อลดแรงตึงผิว ใส่ในกระปุกครีมหมักผมที่มีครีมหมักเหลือนิดหน่อย   พอจับหมัดได้ปุ๊บ ก็หย่อนใส่ ปรากฏว่าหมัดจมป๋อมๆ   พอเราคิดว่าหมัดตาย ก็เขี่ยหมัดเอามาถ่ายรูปเก็บไว้ ทิ้งไว้พัก... http://sarapad.multiply.com/journal/item/63 Tue, 22 Jan 2008 06:07:00 -0000 วุ่นวายจนเกินงาม ตั้งแต่ปีใหม่ ชีวิตเปลี่ยนไป ทีแรกก็คิดว่าการที่เราเปลี่ยนมาเป็นแบบนี้ อะไรๆ น่าจะวุ่นวายน้อยลง แต่ไหงมันกลับยิ่งวุ่นวายก็ไม่รู้ เริ่มตั้งแต่แม่กระต่ายออกจากงาน ซึ่งผ่านความเห็นชอบจากเราแล้ว โดยมีจุดประสงค์เพื่อจะให้ความฝันของครอบครัวเป็นจริง แต่ก็นั่นอะนะ ชีวิตคนมันจะวุ่นก็วุ่นวายซะ อันดับแรกเลยคือต้นฉบับ ทั้งจาก สนพ. 2 สนพ. กับต้นฉบับที่ไปรับมาจากบริษัทมหาชนแห่งนึง ต้นฉบับของ สนพ. น่ะเป็นเรื่องที่เราเต็มใจจะเขียน แต่จาก บริษัทนั้นน่ะสิ พยายามปฏิเสธไปหลายทีแล้ว แต่เค้าหาคนอื่นไม่ได้ เพราะเราเป็นเพียงคนเดียวที่ไปเสนอตัว แต่เราไปเสนอตัวตั้งแต่ เดือนกันยา ตุลาปีที่แล้ว และบอกเค้าว่าไม่อยากให้งานเกินมาจนถึงปีนี้ กลายเป็นว่ากว่าท่านๆ จะอนุมัติลงมาก็ปลายธันวาเข้านั่น จะปฏิเสธก็ไม่ได้ จะทิ้งไปเฉยๆ เราก็ทำไม่ได้อีก The Show Must Ju-on (หมายความว่า ต้องทำต่อไปแม้มันจะเป็นนรก) เราก็เลยต้องรีบเขียนนั่น เขียนนี่ สลับกันไปมามือเป็นระวิง โชคดีของคนลืมง่าย คือพอจะเขียนเรื่องไหน ก็สามารถเคลียร์สมองให้ว่างได้ในเวลาไม่นาน แต่โชคร้ายของคนขี้ลืมคือ ถ้าเรื่องที่เขียนไว้เกิดถูกทิ้งเกิน 48 ชั่วโมง เราต้องกล... http://sarapad.multiply.com/journal/item/62 Tue, 15 Jan 2008 05:52:00 -0000 เรื่องวัตถุดิบ (พระมหาสมปอง) ไม่เคยพบท่านหรอก แต่ชอบอ่านหนังสือของท่าน วันนีั้พี่ บก. ส่งมาให้อ่าน เลยเอามาแบ่งให้เพื่อนๆ อ่านกัน   ญาติโยมหลายท่านมักถามว่า"ท่านบวชเรียนมาตั้งแต่อายุยังน้อย อยู่ในเพศบรรพชิตมามากกว่าครึ่งชีวิต มีโอกาสสัมผัสชีวิตฆราวาสไม่มากนักแล้วเอาข้อมูล วัตถุดิบหรือมุกมาจากไหนหนักหนา"   อาตมาก็ตอบว่า หลักๆ เลยก็คือ การอ่าน นอกจากนั้นก็หนัง ละคร ที่ญาติโยมดูกันนั่นแหละ พอตอบออกไปอย่างนี้ โยมก็สวนกลับทันที "ไม่ผิดข้อห้ามหรือท่าน"   อาตมาก็จะอธิบายไปว่า ดูเพื่อให้เท่าทันกิเลสจะได้สกัดมันถูก และที่สำคัญ หากอาตมาไม่รู้หรือไม่เข้าใจ ตลอดจนไม่เท่าทันเรื่องราวทางโลกและ จะมาบรรยายธรรมให้ญาติโยมรู้สึกอินกันได้อย่างไร ซึ่งนอกจากการอ่าน การดูและการฟังแล้ว หลายวัตถุดิบที่นำมาสร้างเป็นมุกฮา ก็ได้มาจากการพูดคุยกับเหล่าโยมๆ นี่แหละ   อย่างวันหนึ่งระหว่างที่อาตมากำลังฉันเพลอยู่ก็มีโยมท่านหนึ่งโทร.มา  "พระอาจารย์เหรอคะ นี่อาตมาเองนะคะ"  "หา อะไรนะ"  "พระอาจารย์เหรอคะ นี่อาตมาเองค่ะ"  "ถ้าโยมแทนตัวว่าอาตมา แล้วอาตมาจะแทนตัวอาตมาว่าอะไร"  "อ๋อ ขอโทษค่ะ"   หลังจากนั้นก็คุยธุระกันจน... http://sarapad.multiply.com/journal/item/61 Sat, 12 Jan 2008 03:26:00 -0000 40 นาที (Forty Minutes) “เชื่อผู้นำ รถพ้นทราย” คำนี้แว่บเข้ามาในหัวเราทันที   ดังนั้นเราทั้ง 5 เลยมาช่วยกันเข็นท้ายรถกะบะ ปล่อยให้ติ๊กเหยียบคันเร่ง แต่...   ที่ติ๊กบอกว่าเรื่องเด็กๆ น่ะท่าทางเด็กคนนี้มันคงดื้อ หรือไม่ก็แก่แดด เพราะยิ่งเข็นล้อยิ่งจม ทำไงดีล่ะ   พวกเราเราเลยมาพิจารณาดูที่ล้อรถทันที ว่าการที่เอารถขึ้นจากหล่มไม่ได้ เพราะแรงเสียดทานต่ำ ทำยังไงให้แรงเสียดทานมันสูงขึ้นจนรถหลุดจากหล่มได้   เราก็เลยพยายามหาอะไรที่มีลักษณะเป็นไม้กระดานจะเอามาสอดใต้ล้อ แต่ที่นี่เป็นหาดเจ้าสำราญ ไม้แบบนั้นจะหาได้ที่ไหนล่ะ   เมื่อเดินหาจนสิ้นหนทาง   เรากับแม่กระต่ายก็เลยเดินเข้าไปในหมู่บ้านแถวนั้น เผื่อจะมีไม้กระดานอะไรพอหยิบยืมได้ แต่คงไม่ถึงขนาดไปงัดรั้วงัดฝาบ้านใครแน่นอน   ที่สุดแล้วเราได้ปูนแผ่นยาว 1 ฟุตมา 2 แผ่น   ชีพจัดการขุดล้อเตรียมไว้แล้ว มาถึงก็ยัดปูนแผ่นนั้นเข้าไปใต้ล้อหลัง 2 ข้าง แล้วเข็น ถ้าใครผ่านมาแถวนั้น ในคืนนั้น จะเห็น ชาย 2 หญิง 3 เข็นรถที่ตกหล่มกันเหย็งๆ ริมหาดเจ้าสำราญ แต่ไม่สำเร็จ ท่ามกลางความโหดร้ายของทรายทะเลยังมีเรื่องให้หัวเราะกันได้ เมื่อใครบางคนนึกขึ้นมา... http://sarapad.multiply.com/journal/item/55 Sat, 15 Dec 2007 15:53:00 -0000 น้องทราย......ดูด ด้วยความที่ติ๊กกะจอยขัยรถกะบะมา ดังนั้นตกเย็นพวกเรา 6 คน โดยสาวๆ กับติ๊กก็อยู่ในห้องโดยสาร ส่วนเรากับชีพก็มานั่งรับลมท้ายกะบะ ออกไปหาอะไรกินกัน แน่นอนร้านประจำครัวหาดเจ้า กับกุ้งนึ่งนมสดคือ Topic แนะนำสำหรับค่ำคืนนี้ ส่วนอาหารอื่นๆ จำไม่ได้แระเยอะจัด   เยอะจนทุกคคนลงความเห็นกันว่า กลับจากนี่คงอ้วนกันอีกหลายกิโล เพราะเล่นกินกันแบบทำลายสิ่งแวดล้อมไม่ให้เหลือเลยแม้แต่น้อย   พออาหารหมดนั่งผึ่งพุงกันแล้วเพราะลุกไม่ไหว ใครบางคนก็พูดขึ้นมาว่า คืนนี้น่าจะมีดาวตกนะ เพราะเมื่อไม่นานมานี่มีฝนดาวตก คงจะมีดาวหลายๆ ดวงที่ตามเพื่อนดาวไม่ทัน เลยแอบมาตกทีหลังบ้างแหละ   พอได้ยินคำว่าดาวตกปุ๊บสาวๆ หูผึ่ง พร้อมกับคิดหัวข้อในการอธิษฐานกันยกใหญ่ เราเลยถามแม่กระต่ายว่า จะอธิษฐานอะไร แม่กระต่ายบอก...อยากได้สามีใหม่...แป่ว!!!! โถ! คำตอบเฉือดเฉือนใจจัง   หลังจากจ่ายเงินเสร็จ พวกเราทั้ง 6 ก็นั่งรถกระบะติ๊กไปสุดหาด ตรงระเบียงทะเล   เราแอบดีใจนิดๆ เพราะคืนนี้ฟ้าปิด คาดว่าถึงดาวตกก็มองไม่เห็น อิอิ อธิษฐานม่ายด้าย <P class=MsoNormal style="MARG